Boompje

Musical 'www.sprookjes-bos.nl' door Jeugdkoor Bel Canto Oostzaan. Tekst, regie en choreografie: John Lust, muziek: Sinta Wullur. M.m.v. leden van muziekvereniging Concordia Oostzaan. Spel: Frank Geisink (Robin/Hans), Marloes IJkema (Kim/Grietje), Joyce Roco (goede fee), Thijs Strangmann (vader, jager), Elise Riesebos (moeder, Rapunzel/Rapunkel), Raziye Sengül (Sneeuwwitje), Nadine Lust (Roodkapje, de Gelaarsde Kat), Daniëlle Buijs (boze koningin, rattenvanger van Hamelen), Randa Sawires (oma van Roodkapje), Zelda van de Velde (Klein Duimpje) e.v.a.
Gezien de eerste voorstelling op 7 april 2001 in dorpshuis De Greep in Oostzaan.

Robin en zijn zus Kim zoeken thuis de website van sprookjes-bos op. Anno 2080 moet de computer het gemis van een echt bos compenseren. Alsof het 'Alice in Wonderland' betreft worden de kinderen via de computer die op tilt slaat en de website de virtuele wereld ingezogen en maken zij kennis met allerlei kleurrijk uitgedoste figuren die zij uit het sprookjesboek kennen. Plezierig is dat Kim, die in die andere wereld ineens Grietje heet, stoerder en pienterder is dan haar broertje Robin die door de sprookjesfiguren Hans wordt genoemd. De speelster Marloes IJkema komt degelijk en zelfverzekerd over naast de jonger ogende en speelsere Frank Geisink en samen vormen de twee kinderen een leuk duo dat ook nog aardig samen zingt en zich goed redt in een lastig duet.

Qua opzet past de musical helemaal in deze tijd. Er worden veel eigentijdse onderwerpen aangestipt, er gebeurt veel en de gebeurtenissen wisselen elkaar in snel tempo af. In de virtuele wereld komen Hans en Grietje dus niet alleen sprookjesfiguren en spoken tegen maar hebben zij te gehoorzamen aan hun gescheiden (!) ouders, een stel draken en de verpersoonlijking van twee maatschappelijke sectoren: de harde en de softe. Het is opvallend hoe behendig met name Thijs Strangmann als vader is met grote-mensen-bezigheden als het volgen van de beurskoersen en de bijbehorende grote-mensen-taal. Een volwassene had hem niet kunnen verbeteren.

Hans en Grietje moeten eerst op schrandere wijze de hen opgedrongen ouders verslaan alvorens zij zich om raad kunnen wenden tot de goede fee, de 'Big Boss' die in het bos regeert en niet spreekt maar enkel zelfverzekerd en met heldere stem zingt. Zij vertelt hen dat de kinderen, willen zij de virtuele wereld verlaten, drie brillen moeten zien te bemachtigen: de ene heeft de grote boze wolf, de andere draagt de boze koningin en de derde staat op de neus van een ronkende reus.

Verrassend is dat op zeker moment in canon wordt gezongen en dat er niet meer alleen gebruik wordt gemaakt van enkel het podium maar van de hele zaal. Daarbij valt ook niet op dat er intussen op toneel achter gesloten gordijnen een changement plaatsvindt.

'Last but not least' komt Klein Duimpje op, begeleid door dartele pianomuziek. Het tengere bijdehandje Zelda van de Velde steelt de harten van het publiek, dat toch al helemaal gewonnen was voor deze bijna twee uur durende musical. De jeugd van Bel Canto heeft het publiek een hele middag weten te boeien. Dat is een prestatie van formaat voor amateurs die ook nog eens heel jong zijn.

Leonie Groen
Noordhollands Dagblad afd. Zaanstreek
maandag 9 april 2001